Ağustos 2013

Baktığımda gözlerimi kanatandı yaran

Düşünmezdin bildiğimi ve gördüğümü seni.

Kelimeleri yer, cümleleri bazen fütursuzca tükürürdüm sağa sola

Ve sonra kendimi aşağılar, kendimle kavga ederdim sakince.

Kötürüm gibi durur, lal gibi bağırır ve bir ama(kör) gibi bakardım sana

Beni karşında değil yanında tut derdim, susarak attığım çığlıkları duy ve bakışımı çöz isterdim hep

Ayrı bilmeseydin beni senden, gider miydim ana rahmine doğru yalnız?

Senin doğalındı benim doğam olmayan.

Üfledin bir kere Sur’a

Kopardım kıyametimi ben de kanıp sana

İşte şimdi kurtulan ruhumdu müebbet hapisten!

Varsa da yanacağı saçın renkli ateşte, acıtmazdı.

Dinlenir şimdi ruhumun fısıldadığı renkler yeryüzünden

Duyulmasa da rengi ,okursunuz sesini tesadüfen kendinizi ararken bulacağınız bir gökkuşağında

Yarım yamalak!!

Söylersin de beni yerine koyduklarına ve yerime koyulacak ya da koyulanlara çoktan.

Geçmiştim, gelecektim ve gitmeyecektim

Hani ben geçmiştim ya gitmemek için

Seni mi unutmuşum ben meğer

Üfleseymişim bunu,  indirirmiş şiddetinden tavanı meğer duvardaki çatlak sıva

“”Aaah ah bilirdim de lal olurdum duvarına…..””

Bakarız şimdi imitasyon insan gibi boşluğa

Sanmayınız ki benim de bir elim kolum dostum ya da bir tavşanım var

Gayet sıradan duvarlarım küflerim ve bir de nasırlarım var.

Hani şimdi saçlarında yanıyorum ya

İyi ki diyorum.

Özür diliyorum, büyüyoruz galiba utanmadan.