26 Temmuz 2016

Sürç-i insan ettiğim çoktur.
Artık aynalarda görünmemekte zamanı durdurmuyor... 
Sisten dağılıyor hep tren vagonları,
Vagonların içindeki insanlar,
İnsanların içindeki insanlar
ve ellerin.

Avuç içlerine sakladığım yanmış perdeleri pencerelerimin.
Önlerinde hep ölü çiçekler.

Zaten ışıksız bir geçmişten gelmiyor muydu tüm bu kangren olmuş beden?
Sıkı sıkı sıkılmaktan!
Anılar da kopuk kopuk hep inceldikleri yerden.

Yitiklikler hikayesi, ölülere okunan.
Bencil hayaller, sirklerden çalınan.

Yeterince acı çektiysen kanıma karışmışsındır sinsice.

!ineb elkeb admıramad haŞ